Otwarcie włoskiego rynku pracy

Dnia 31 lipca 2006 r. Ministero della Solidarietà Sociale opublikowało okólnik o zniesieniu przez rząd włoski ograniczeń w dostępie do rynku pracy dla obywateli wszystkich nowych krajów członkowskich Unii Europejskiej, w tym dla Polaków.

Pracodawcy zamierzający zatrudnić obywateli polskich nie są już zobowiązani do występowania o zezwolenie na ich zatrudnienie (tzw. nulla osta al lavoro).

Otwarcie włoskiego rynku pracy dla nowych obywateli UE nie zwalnia jednak pracodawców z obowiązku zgłoszenia pracownika do ubezpieczeń społecznych (INPS), a osób zatrudnionych, jeśli przebywają we Włoszech przez więcej niż 3 miesiące, z uzyskania w Kwesturze karty pobytowej (carta di soggiorno).

Treść okólnika: circolare n. 21 del 31 luglio 2006

Więcej informacji pod adresem: www.welfare.gov.it .

Co oznacza w praktyce zniesienie restrykcji?

Członkowie nowych państw Unii traktowani są na równi z wszystkimi obywatelami starej UE. Koniec z limitami zatrudnienia („quote”) i „decreto flussi”.

Poszukiwanie pracy i zalegalizowanie pracy na czarno

Obywatele nowych państw UE mogą przybywać do Włoch w poszukiwaniu pracy (więcej informacji co do procedur w sekcji „ABC Polaka poszukującego pracy we Włoszech” – Informacje praktyczne). O kartę pobytową występuje się w Kwesturze (okienko COMUNITARI).

Poszukiwane zawody

Raczej nie mają tu czego szukać lepiej wykształceni, we Włoszech bowiem najmilej widziane są osoby skłonne podjąć się pracy fizycznej. Niezbędna jest znajomość języka, gdyż zdecydowana większość Włochów nie zna języków obcych, nawet angielskiego.

Kto ma największe szanse na znalezienie legalnej pracy? Opiekunki do dzieci i ludzi starszych, pomoce domowe, a także kelnerki, personel supermarketów i pielęgniarki.

Polacy cenieni są jako pracownicy budowlani i stolarze. Wielu znajduje zatrudnienie także w rolnictwie, także jako pracownicy sezonowi.

Zarobki

Włochy to jedyny kraj w Unii Europejskiej, w którym nie wyznaczono ustawowo miesięcznej płacy minimalnej. Nie są zbyt atrakcyjne finansowo, gdyż słabo wypada proporcja zarobki a koszty codziennego życia. Średnia pensja wynosi tu około 1.400 euro, a w Rzymie trudno znaleźć kawalerkę („monolocale”) za mniej niż 1000 euro. Do tego dochodzą stosunkowo wysokie koszty żywności.

Sprzątając domy można zarobić 7-8 euro za godzinę, a opiekując się dzieckiem nawet do 10. Opiekunka osoby starszej, której pracodawca zapewnia mieszkanie i wyżywienie, może liczyć na wynagrodzenie 500-800 euro.

W rolnictwie płaca wynosi 4-5 euro za godzinę. Specjalista na budowie (technik budowlany) może zarobić 1500-2000 euro miesięcznie, a dniówka niewykwalifikowanego robotnika budowlanego wynosi 50 euro.

Podane zarobki są orientacyjne i dotyczą Rzymu i środkowych Włoch: z reguły na północy zarabia się więcej, a na południu najmniej.

Nabycie obywatelstwa włoskiego

O obywatelstwo włoskie można ubiegać się po czterech latach legalnego pobytu we Włoszech (liczy się tzw. „residenza”). Więcej informacji w sekcji „Obywatelstwo włoskie dla Polaków”.

© Agnieszka Bladowska, 2006

Strona serwisu www.polacco.it